Laatste nieuws!

Het laatste nieuws

In deze rubriek houden we je op de hoogte van wat speelt binnen onze foundation. Dat kan van alles zijn, zoals over de campagnes die we voeren, over donaties en schenkingen in natura, bestuurlijke aangelegenheden. Hier kun je alle recente berichten teruglezen. 

Dan hoor je het eens van een ander!

22 februari 2019

Een van onze ambassadeurs, Rika Kuipers, is onlangs meegegaan naar Kenia en zij heeft hier een mooi reisverslag van gemaakt wat wij je niet willen onthouden. Veel leesplezier!

 

Onze reis naar Kenia

Vrijdagmiddag 1 februari vertrokken wij vanuit Woudsend naar Kenia; wij, dat zijn Ingrid Vink van de Learn!Foundation; Sjouke en Maya Schilstra; Lourina Beckers en Rika Kuipers uit Woudsend; Douwe en Marijke Boonstra uit Bakhuizen; Willem en Ria de Jong uit Joure en last but not least Suus Engwerda uit St. Nicolaasga. Wij hadden een nachtvlucht in een splinternieuwe Boeing 787 van Kenia Airways en we kwamen de volgende morgen vroeg aan in Nairobi. Na veel gedoe met invullen van paperassen en het krijgen en betalen van een visum voor Kenia konden we eindelijk de luchthaven verlaten en daar stond onze gids James met twee jeeps klaar om ons en onze bagage in te laden voor een lange, warme rit naar onze eerste locatie: Amboseli Sopa Lodge, waar we allemaal een eigen huisje hadden.

Na de lunch hadden we onze eerste gamedrive en zagen we leeuwen, olifanten, giraffen, gnoes, impala's , gazelles, zebra's, buffels, struisvogels en andere mooie vogels en nog veel meer. En dat alles met op de achtergrond de Kilimanjaro, de hoogste berg van Kenia. Terug in de lodge lekker gegeten en daarna was iedereen helemaal uitgeblust en vielen we - na zo'n lange en enerverende nacht en dag - als een blok in slaap. De volgende morgen om goed vijf uur opgestaan voor een early morning drive om te ervaren hoe ook de natuur wakker wordt,  weer allerlei dieren gespot; zelfs een nijlpaard! Rond acht uur terug in de lodge voor ontbijt en daarna inpakken en op weg naar een Masaï boma (dorp). Daar werden we door dansende en joelende stamleden verwelkomd en al gauw werden wij opgehaald om met hen mee te dansen en heel hoog te springen zoals die Masaï mannen dat kunnen. Vervolgens kwamen we terecht bij de medicijnman die allerlei natuurlijke middeltjes had voor allerlei mogelijke kwalen en werd er gedemonstreerd hoe zij vuur maakten: met wat droog gras, droge olifantenpoep en dan met een rond stokje heel snel draaien in een blokje met gaten en ja hoor, eerst wat rook en daarna vlammetjes! Daarna mochten we in een (door de vrouwen gemaakte) hut kijken: een koeienvel als bed voor de ouders, een plek voor de kinderen en een plaats waar gestookt en gekookt werd diende als keuken. Heel primitief allemaal. Het hele dorp is wel een gemeenschap die alles met elkaar deelt zo vertelde de chief. Zij leven hoofdzakelijk van hun kuddes vee waar ze mee rond trekken en die door de mannen of de kinderen gehoed worden. Die kwamen wij ook elke dag wel tegen tijdens onze reis: kuddes koeien en geiten op of langs de weg! De vrouwen en kinderen van het dorp zaten in een grote kring met allerlei zelfgemaakte sieraden en spulletjes en er moest natuurlijk wel iets gekocht worden!

We werden weer met dansen en joelen uitgeleide gedaan en we gingen vervolgens op pad naar onze volgende bestemming: het prachtige Saltlick hotel in de Taita Hills. Maar eenmaal onderweg, ja hoor: weer (de derde) een lekke band... Koffers uit de jeep, band verwisselen, veel bekijks van de jeugd die van alle kanten kwamen opdraven en daarna op naar een zeer late lunch. 's Middags van vier uur tot half zeven weer een gamedrive (safaritocht) in een ander gebied waar we weer allerlei wilde dieren konden spotten en daarna inchecken in de unieke, prachtige Sarova Salt Lick Game Lodge, waar we 's avonds een dinerbuffet hadden. Dit hotel is een verzameling ronde huisjes op palen in de middle of nowhere,  maar voor het hotel is een enerome grote drinkplaats voor de dieren en je wilt het niet geloven, maar daar zagen we meer dieren dan in alle eerdere gamedrives bij elkaar: honderden olifanten, zebra's, buffels, gazelles, gnoes, impala's, waterbokken, wrattenzwijntjes en apen. Onvoorstelbaar prachtig! We konden er geen genoeg van krijgen. Alleen 's nachts trompetterden de olifanten óók rustig door en liepen zij onder onze kamers en schrokken we wakker onder onze klamboes! De volgende morgen om half zeven weer een early morning drivemaar toen spotten we niet zoveel dieren, we waren natuurlijk ook een beetje verwend bij ons Saltlick hotel, dus daar hebben we na het ontbijt nog heerlijk op de bovenste veranda genoten van alle dieren die er kwamen drinken, een onvergetelijk schouwspel.
Na de lunch uitchecken en weer in de jeeps voor een lange tocht op weg naar Kilifi aan de kust van de Indische Oceaan. Laat in de middag kwamen we aan in het Bofa Beach Resort, waar we allemaal een tenthuisje met daarboven een rieten afdak hadden en waar we de rest van de week verbleven. Installeren, een patatje aan de bar, douchen en daarna heerlijk slapen onder de klamboe in ons tenthuisje.

De volgende morgen na het ontbijt stonden er vijf tuktuksklaar die ons naar een prachtig resort met groot zwembad aan de Indische Oceaan brachten waar we een dag heerlijk konden relaxen en de verjaardag van één van onze reisgenoten hebben gevierd. Daarna lopend naar het kantoortje van gids James en daar in de buurt even rond gekeken en bij kunstenaar Simon wat souvenirs gekocht.

's Avonds weer met de tuktuks naar restaurant Nautilus, prachtig gelegen aan de baai, om de verjaardag in stijl af te sluiten en vervolgens hadden Ingrid en ik een kamikaze-rit met een tuktuk (wel 80 km per uur!) weer terug naar onze tenthuisjes.

Makonjemare Primary School

De volgende morgen na het ontbijt op weg naar het hoofddoel van onze reis: de Makonjemare Primary School; een lange rit van dik 2 uur over een zeer hobbelig terrein, ook wel een free massage road genoemd..

Deze school met ca.270 leerlingen van zeer arme komaf, is een project van de Learn!Foundation, deze stichting is bijna 10 jaar geleden opgericht door onze dorpsgenote Ingrid Vink. Haar overtuiging is dat onderwijs de enige sleutel is naar een betere toekomst. Learn!Foundation wil deze kinderen graag die kans bieden en dat doen zij in samenwerking met hun lokale partnerorganisatie LIBA (Lifting the Barriers) van de Keniaanse Jacque Jumbe Kahura. Het is prachtig om te zien hoe graag de kinderen én hun ouders dit willen en hoe blij ze zijn met de kansen die ze krijgen: goed onderwijs, voor alle kinderen een schooluniform (verplicht in Kenia) én drie maal in de week voor alle kinderen een warme maaltijd (rijst met bonen) die door enkele moeders daar ter plekke wordt gekookt en die voor een groot deel gefinancierd wordt door Carl Siegert, een naam die in Woudsend wel bekend is. (Molen het Lam)
Daarnaast is er nog het WISH-programma (Weekend Inclusive School Holidays) dat door Jacque’s organisatie wordt verzorgd, dit betreft allerlei activiteiten op zaterdag en in de schoolvakanties. De kinderen krijgen naast les in bijvoorbeeld sociale vaardigheden, aanleggen van moestuin, schilderen van de school, leren spreken in het openbaar, ook een warme maaltijd. Dit programma wordt nu voor het derde en laatste jaar door de Christoffel parochie ondersteund.

 

Toen we daar aankwamen werden we overweldigd. We liepen door een erehaag van leerlingen, onderwijzers en ouders die ons allemaal de hand wilden drukken en dat voelde zo enorm welkom en warm dat we er allemaal emotioneel  van werden. De pastoor rende rondjes en deed heel grappig. Fier wapperden de Keniaanse vlag en de vlag van de BMS Bonifatiusschool, die Jacque vorig jaar tijdens haar bezoek aan de Bonifatiusschool gekregen had. Ondanks het feit dat het wat bewolkt was, was het er ontzettend warm, bijna 40°!
Er waren diverse toespraken, Ingrid en Jacque werden in het zonnetje gezet, er werd voor ons gedanst en gezongen door de kinderen, de ouders en de onderwijzers, en natuurlijk moesten wij als gasten er af ook aan mee doen. Het werd al snel duidelijk dat de meesten van ons toch wel hele stijve Friezen zijn die geen losse, swingende heupen hebben. Lourina had op haar werk en in haar kennissenkring katoenen babymutsjes verzameld, wel 130 stuks en die ging ze daar ook uitdelen aan alle baby's op de rug van hun moeders, prachtig! Wat waren de moeders hier blij mee.

In groepjes werden wij door een van de leerkrachten meegenomen om alles te bekijken en als je dan die armoedige, lemen leslokaaltjes ziet, besef je nog des te meer hoe ontzettend nodig het is om het bedrag voor de bouw van nieuwe lokalen bij elkaar te krijgen, zodat de doelstelling van Learn!Foundation door kan gaan en de kinderen daar een kans op een betere toekomst krijgen. Er is al medewerking van de BMS (Bisschop Möller Stichting, 32 katholieke basisscholen in Friesland) en ook de Wilde Ganzen zijn partner in dit project en doen 50% bovenop iedere euro die gedoneerd wordt. En het zou toch geweldig zijn als de Learn! Foundation in juli aanstaande de aannemer in Kilifi opdracht zou kunnen geven voor de bouw van nieuwe lokalen voor de Makonjemare School. We gaan er voor!

Warm, moe, emotioneel en zeer onder de indruk van alles wat we gezien en meegemaakt hadden hobbelden we weer terug naar ons verblijf in Kilifi waar we een bordje patat met een paar worstjes aten, een (koude) douche namen en onder de klamboe kropen. Wat een indrukken hebben we te verwerken...

De volgende morgen stond er een bezoek aan het kantoor van LIBA op het programma, waar we ook haar medewerksters ontmoetten: Frida, die met zwangerschapsverlof was en trots haar dochtertje toonde, en Ann die tijdelijk voor Frida in viel. LIBA heeft daar een keurig kantoor en zij vertelde ons over haar organisatie Lifting the Barriers en de samenwerking met de Learn!Foundation, volgens ons een ideale combinatie. In haar kantoor was er ook de mogelijkheid om computerlessen te volgen.

Toen we LIBA’s kantoor zouden verlaten, kwam er iemand binnen en dat bleek een onderwijzer van een school te zijn die Ingrid goed kende (red. Bofa primary). Ingrid wist dat hij heel erg ziek was en had niet gedacht hem ooit nog eens te ontmoeten, maar hij had een lange reis gemaakt om Ingrid nog eens te zien; een zeer emotioneel moment voor iedereen. We gingen uiteraard even met de pet rond. Later hoorden we dat deze man zijn gift had willen delen met Jacque, maar dat heeft zij geweigerd.

Daarna liepen we wat rond in de buurt over een marktje waar allerlei spulletjes te koop waren, heel anders dan hier in Nederland! Ondertussen gingen Lourina en Jacque naar het plaatselijke ziekenhuis om ook daar babymutsjes te brengen James - onze gids – trakteerde ons op een heerlijke pasta lunch, en daarna gingen we weer terug naar ons tentje om later weer met de tuktuks op weg te gaan naar de St. Patrickskerk, waar we een mis zouden bijwonen. We werden hartelijk ontvangen door de pastoor en waren getuige van een swingende kerkdienst, waar het koor van Jacque de dienst opluisterde. Ingrid kreeg nog een paar grote, kleurrijke Keniaanse doeken met kerkelijke afbeeldingen cadeau voor de parochies in Friesland. Deze kerk is in aanbouw, en volgens Ingrid waren er grote stappen gezet! Wat een verschil met vorig jaar.

De volgende hebben we een vrouwengroep bezocht die onder een boon vergaderde en die onder leiding van Jacque een soort van micro-crediet organisatie (à la Maxima) hadden. Alles werd keurig netjes genoteerd en gecontroleerd en de leden kunnen op die manier b.v. een lening voor iets krijgen. Heel bijzonder om mee te maken.

Na nog een bezoek aan de katholieke privé St. Patrickschool - een grote tegenstelling met de Makonjemare school - hebben we de middags door gebracht bij Wendy een Keniaanse van Engelse ouders. Zij woont in een heel mooi huis aan de Indische Oceaan. Wij werden zeer gastvrij ontvangen en hebben de middag zeer relaxed vol gekletst.

De volgende dag stond er een schoolreisje vanuit het WISH programma op stapel. Leerlingen (de drie beste leerlingen van elke klas ) van de Makonjemare school met 8 leraren, 2 ouders, onze groep en Jacque en Ann, totaal waren we met 51 personen. Allemaal in een gele schoolbus en op weg naar de Gedi ruïnes uit de 14e eeuw en gebouwd door Arabieren. Terwijl er nu overal in het land roodlemen hutten staan, waren er toen al grote stenen gebouwen, een paleis en zelfs een moskee. Ook mochten de kinderen nog de slangen-verzameling bekijken en sommigen zelfs vasthouden! Inmiddels  was het al wat later geworden en begonnen de magen te knorren.

Jacque was echter de vorige nacht om 03.00u opgestaan en had voor 51 mensen gekookt: rijst met vlees en groente pilau. Ze had ook voor iedereen plastic borden en lepels meegenomen en allemaal een flesje fris en een banaan en eten maar. Als je zag wat die kinderen naar binnen werkten; onvoorstelbaar. Maar ook wij hebben er lekker van gegeten, al moest je opletten voor de apen! Er was meer dan genoeg voor iedereen,

asante sana (dankjewel) Jacque!
De onderwijzers werden ook nog bedankt door onze groep met een rugzakje en een envelopje met inhoud, een paar pennen enz.

Daarna weer met de schoolbus terug en werd er uit volle borst gezongen door de kinderen, maar ook door ons o.a. het bekende potje met vet enz. 's Avonds ons afscheidsdiner in het mooie Nautilus restaurant, waar we ook Wendy voor hadden uitgenodigd.

De volgende dag kwam Jacque nog even afscheid nemen en hebben we haar bedankt voor alles wat zij voor ons en voor de Learn!Foundation heeft gedaan en nog steeds doet.

Daarna gingen we op weg naar Mombasa voor een 5 uur durende treinreis naar Nairobi, dwars door het Tsavo gebied waar we vanuit de trein ook olifanten en andere wilde dieren konden zien, een fantastische afsluiting van ons bezoek aan Kenia.

Zondagavond twaalf uur vertrokken we met de KLM weer naar Schiphol, waar het busje van Bosman uit Bakhuizen maandagochtend klaar stond om ons weer veilig terug naar Friesland te brengen, na een onvergetelijk bezoek aan Kenia en aan onze Makonjemare school.

We zijn allemaal enthousiaste ambassadeurs geworden van de Learn!Foundation!

 

Namens de hele groep, Rika Kuipers

 

       

   

   

   

   Wat een reis...om nooit te vergeten!