Laatste nieuws!

Het laatste nieuws

In deze rubriek houden we je op de hoogte van wat speelt binnen onze foundation. Dat kan van alles zijn, zoals over de campagnes die we voeren, over donaties en schenkingen in natura, bestuurlijke aangelegenheden. Hier kun je alle recente berichten teruglezen. 

Van onze penningmeester in Kenia

En dan denk je misschien aan getallen, bedragen, plussen en minnen. Maar NEE, dit is storytelling pur sang! Dankjewel Hermien, dat je ons meeneemt naar het leven in Kilifi en ons een inkijkje geeft in onze samenwerking met LIBA.

 

**********

 

'Dit jaar ben ik voor de vierde keer in Kilifi. Was ik de vorige jaren jaar als vrijwilliger betrokken bij Lifting the Barriers (LIBA), de Keniaanse partnerorganisatie van Learn, dit jaar ben ik er ook als bestuurslid van Learn. Dat voelt wel anders! Een andere verantwoordelijkheid, veel Excel-programma’s met overleg over- en toezicht op de besteding van de donaties.

 

In 2013 ging ik voor de eerste keer met mijn man mee naar Kilifi. Ik was gestopt met werken en vond het heerlijk om zes weken mee te gaan naar een ander land met een andere cultuur en een ander klimaat. Geen vakantie, maar ergens anders verblijven. Ik ben toen in contact gekomen met Jacque Jumbe Kahura, de drijvende kracht achter haar eigen organisatie LIBA. Opgeleid als teacher, veel cursussen gedaan, o.a in Engeland, was ze in 2015 een van de tien genomineerden voor de Global Teachers Prize, de enige finaliste uit Afrika!

 

Dat eerste jaar nam Jacque me mee naar de BOFA Primary school. Zij hield daar toezicht op de bouw van nieuwe klaslokalen en sanitair, die door de Learn waren betaald. Een mooie ervaring om met eigen ogen te zien dat het in Nederland gedoneerde geld goed werd besteed.

In dat jaar was Jacque in contact gekomen met de school in Makonjemare, Vitengeni, op ruim 50 km afstand van Kilifi, in een van de meest afgelegen en arme gebieden van Oost Kenia. Samen zijn we er toen naartoe gegaan. Na een autorit van anderhalf uur over heel slechte zandwegen kwamen we aan bij de school. Een klein gebouwtje met een paar donkere klaslokalen, gebouwd op de manier van mudhouses, open ramen, waar de wind, het zand en stof, en in de regentijd natuurlijk de regen, doorheen gaan. Hoewel het er bekend uitzag, want hoe vaak heb je dat niet op de tv gezien, is het toch heel anders om daar zelf rond te lopen. De kinderen zaten in de klassen op boomstronken en stukken steen met hun schrift op hun knie.

Een mail naar familie en vrienden leidde tot het laten maken van 75 schoolbankjes van mangohout door de lokale timmerman. Het was bijzonder om bij mijn bezoek het volgend jaar 225 kinderen op 'onze' bankjes te zien zitten!

 

Natuurlijk vraag je je af of je deze hulp moet geven, nu het zorgen voor schoolbankjes (en heel veel andere zaken) toch de taak van de overheid is. En als wij het gaan betalen, bestaat de kans dat er helemaal niets verder gebeurt. Zo kun je denken en dan dus niets doen.

Ik denk: dankzij deze hulp zitten die kinderen op goede schoolbankjes en hebben ze een lessenaar waarop ze hun boeken kunnen neerleggen en goed kunnen leren schrijven. Dit zal ertoe bijdragen dat zij beter onderwijs krijgen en zich kunnen ontwikkelen.

 

Inmiddels zijn we nu alweer vijf weken hier, de tijd vliegt. Ons leven heeft het vertrouwde ritme, hetzelfde basic onderkomen als de vorige jaren, dezelfde hulp in huis met haar stralende lach, die schoonmaakt, de was doet en een heerlijke curry kan maken. En ook weer de rode mieren in de keuken, de hagedissen met hun poepjes in de kamer en op het toetsenbord van de laptop, de apen die spelen in de tuin en met veel lawaai op het golfplaten dak springen. Regelmatig een powercut, waardoor de verlichting en de fan het niet meer doen en we ’s avonds zijn aangewezen op kaarsen en zaklantaarns.

 

Jan (huisarts) gaat elke ochtend naar een van de vijf locaties in de rural area, het zeer arme en droge achterland van Kilifi. Samen met Henry, de lokale man die als chauffeur, tolk, administrateur en assistent fungeert. Henry is de continue kracht in het project van de Rotary Doctors Nederland, waar elke zes weken een Nederlandse huisarts werkzaam is. Het project is gericht op het voorkomen en behandelen van diabetes en hoge bloeddruk. Twee ziekten die hier veel voorkomen op jonge leeftijd en desastreuze gevolgen kunnen hebben voor de bloedvaten van hart en hersenen en anders dan AIDS en HIV nog niet in het nationale Healthprogram zijn opgenomen.

 

Met Jacque ga ik nu weer naar Makonjemare en ik zie de nieuwe klaslokalen die zijn gebouwd. Samen met de nieuwe headteacher denken we na over een goede plaats voor een te bouwen banda, een overdekte plek die de kinderen tegen de zon moet beschermen. We bekijken de vorderingen van de aanleg van de waterleiding, de donatie van Liberi. Aan de weg kopen we heerlijke zelfgebakken mandazi’s. We lopen langs de twee km lange sleuf voor de waterleiding die de ouders van de schoolkinderen hebben gegraven. Zo wordt de betrokkenheid van de ouders bij het waterleidingproject vergroot en hebben zij, heel belangrijk, weer wat geld kunnen verdienen. En dan zien we dat er echt helder water uit de kraan komt!

 

We kijken naar de moeders die in de zeer simpele kookruimte in twee enorme pannen het eten voor de kinderen klaarmaken, in de ene pan de rijst en in de andere de bonen. De pannen worden voor het koken aan de buitenkant met zand en water ingesmeerd, zodat ze na het koken beter schoon te maken zijn. We zien de kinderen klas voor klas in de rij staan om hun plastic bordje of kommetje te laten vullen en ergens een plekje te zoeken om te eten. Alles in de volle zon, een enkele boom biedt nauwelijks enige schaduw.

We zijn er bij, wanneer het na de lunch enorm begint te regenen. Iedereen rent weer naar de klaslokalen en probeert vandaar uit het regenwater in zijn bord of kommetje op te vangen en op te drinken. Er wordt gespeeld in de regen, kinderen glijden in de grote plassen. De grond is erg droog, het water wordt niet opgenomen.

 

In ‘the office’ van Liba in Kilifi, ben ik door Frida, de assistent van Jacque weer allerhartelijkst ontvangen. Zij had een lichtblauwe rieten hoed met zilver glim en glinster voor me gekocht als bescherming tegen de felle zon. Want het is hier wel heel warm, en de gevoelstemperatuur is nog hoger!

Ik ben met Frida weer verder gegaan met het naaiproject: No more week of shame.Per!od, dat we vorig jaar zijn gestart en waarbij setjes wasbaar maandverband voor schoolmeisjes worden gemaakt. Bij gebrek aan geld voor maandverband gaan meisjes in de arme gebieden tijdens hun menstruatie niet naar school. Zij missen daardoor elke maand een aantal dagen onderwijs. Dankzij deze setjes kunnen de meisjes nu ook tijdens hun menstruatie naar school gaan.

 

Stoffen uitkiezen met Frida

        

 

Dat een gebrek aan geld voor maandverband een groot probleem is blijkt ook uit het artikel in een van de grote nationale kranten waarin staat dat schoolmeisjes uit de heel arme gebieden in Kilifi en omstreken seks hebben in ruil voor geld voor maandverband. Het artikel eindigt met een dringende vraag om schoolmeisjes van maandverband te voorzien...

 

 

De stoffen kopen we vooral op de lokale tweedehands markt (flanellen lakens en regenkleding voor de vocht-afstotende tussenlaag). Maar ook hebben we dit jaar in Mombasa veel meters stof met de prachtige Afrikaanse motieven kunnen kopen.

Het afgelopen jaar zijn er een paar naaimachines mee naar Kilifi genomen. Ook is er een prachtig bedrag geschonken door de Soroptimistclub Doetinchem-IJsseloever, dat door de gemeente Rheden is verdubbeld. Dat betekent dat LIBA voorlopig door kan gaan met dit fantastische project en nu nog meer meisjes naast een uniform een setje met ondergoed kunnen krijgen. Want goed beschouwd is maandverband, net zoals een schooluniform, voor meisjes een vereiste om zonder zorgen naar school te kunnen gaan.

 

Daarnaast heb ik veel contact met Jacque. We bespreken de gang van zaken rond de school van Makonjemare, de te naaien uniformen, de vorderingen van de leerlingen met een scholarship van Learn.

Jacque is nu in de vakantie druk bezig met het WISH programma, mogelijk gemaakt door de Vastenactie. In dit programma geeft zij, kort gezegd, schoolkinderen uit de arme gebieden, trainingen om een ‘global citizen’ te worden. Het is ook een soort 'buiten-schoolse-opvang', want het WISH programma draait op zaterdag en in de schoolvakanties. Een programma waarbij de ontwikkeling van elk kind afzonderlijk centraal staat en niet, zoals hier in het teacher-centered curriculum op de scholen het geval is, de kinderen uitsluitend klassikaal onderwijs krijgen en zij geacht worden alles uit het hoofd te leren.

 

Al met al zijn onze dagen hier goed gevuld. We voelen ons bevoorrecht dat we hier zijn en onze tijd en aandacht aan onze projecten kunnen geven. We leren nieuwe mensen kennen, we discussiëren veel over de voor- en nadelen van hulp en ontwikkelingswerk. Dat alles maakt het verblijf in Kilifi weer heel bijzonder.'

 

Hermien van der Hoeve-de Muinck Keizer

20 april 2017

 

 

Om deze website optimaal te laten functioneren gebruiken wij cookies. Voor meer informatie zie ons cookiebeleid.